Do zobaczenia jutro!

Choć Kolega Michał, już oficjalnie podsumował poprzedni rok; ja mimo wszystko pozwole sobie jeszcze na zaprezentowanie kilku tabel odnośnie zeszłego roku. Będa one zestawieniem naszych wyników w takich dyscyplinach jak: Czasówka po Patelni, Czasówka na Południk czy też Licznik. Jeżeli nie wskazano w treści inaczej, są to wyniki oficjalne. Tabele zostały wzbogacone również o kolumne, w której znajdziemy wskaźnik naszej formy, w odniesieniu do roku ubiegłego. O ile ktoś sumiennie wprowadzał dane od conajmniej dwóch lat, to informacja taka może się okazać wartościowa i mająca podstawy w rzeczywistości, natomiast dla tych z nas, którzy byli na bakier z wprowadzaniem – informacja ta raczej będzie irracjonalna. Z tego też powodu przepraszam Przeglądająych za pewne liczby, które w znaczy sposób odbiegają od mediany.

Mam również głęboką nadzieje, iż w przyszłym miesiącu uda nam się ostatecznie spotkać, aby na spokojnie przeanalizować nasze wyniki, i zastanowić się nad zadaniami na rok aktualny. Z uwagi na porę, raczej spotkanie nie będzie miało charakteru podsumowania, ale z całą pewnością poświęcimy na nim pare chwil właśnie w tym celu. Wkrótce powinien pojawić się komunikat, z mojej strony – chyba że zostane uprzedzony, na co trochę tez liczę.

PATELNIA 

* – porównanie procentowe do wyniku z roku 2010.

POŁUDNIK

*  – porównanie procentowe do wyniku z roku 2010.
** – wpis w czyśćcu – z uwagi na fakt, iż Użytkownik ten nie został jeszcze zaopiniowany przez minimum 2 osoby stale biorące udział w rankingu.

LICZNIK

* – porównanie procentowe do wyniku z roku 2010.

   Jednym z działań naszej grupy rowerowej, które możemy zaliczyć do udanych było postawienie pierwszych kroków w kierunku założenia stowarzyszenia i jeśli wszystko pójdzie gładko przyszły rok zapowiada się bardzo obiecująco. Dzięki zaangażowaniu wszystkich bikerów możemy pochwalić się wzrostem liczby odwiedzin naszej strony internetowej, co spowodowało, że grono członków BPT poszerzyło się o kilka nowych osób, które mamy nadzieje pozostaną z nami na długo.

   Pozostaje nam tylko życzyć sobie aby rok 2012 był bardziej obfity w przejechane kilometry, aby nie zabrakło nam pary w nogach i wiatr zawsze wiał nam w plecy!

Zima zbliża się wielkimi krokami, i chociaż śniegu jeszcze nie ma to temperatura na zewnątrz jak najbardziej zimowa. Nie przeszkadza to jednak w tym, aby aktywnie spędzać czas wolny na świeżym powietrzu. Z tą myślą postanawiam jak co weekend pokręcić po okolicy. Zresztą nie tylko ja. Podobnie zamierzali zrobić Kira i MrGordam, pomimo niezbyt sprzyjającej aury na zewnątrz (pochmurno i zimno).

Start tradycyjnie spod zegara na dębickim rynku. Ubrani od stóp do głów w ciepłe, zimowe stroje ruszamy ulicami Krakowską, Chopina i Kawęczyńską w stronę pasma wzgórz.

W lesie po ostatnich opadach spodziewaliśmy się bardziej błotnistego terenu już na początku leśnego odcinka, jednak prawdziwe błotko czekało dopiero przed Stasiówką.

Przed podjazdem na Górę Bratnią zauważamy grupę 25-30 osób w lesie, niektórzy posiadali kamizelki odblaskowe to znowu ubrani byli w stroje moro. Zauważamy też psa myśliwskiego. Domyślamy się, że w okolicznych lasach będzie odbywać się polowanie.

Na Górze Bratniej nasze przypuszczenia się potwierdziły: zapytany myśliwy, który akurat po drodze otwierał samochodom szlaban odpowiedział mi, że będą tutaj polować. Na co? Na lisy, dziki, sarny a jeśli się poszczęści, to nawet na jelenie, które czasem się tu pojawiają. Wszystko zależy od tego, co napotkają w lesie.

Po dotarciu do Stasiówki, dalej już drogą asfaltową, zmierzamy do Głobikowej. Po drodze mijamy stojące na leśnym parkingu samochody myśliwych, którzy z drugiej strony lasu będą brać udział w polowaniu.

Na trasie od czasu do czasu zaczyna towarzyszyć nam słońce przebijające się niepozornie zza gęstych chmur. W Głobikowej zatrzymujemy się przy kompleksie turystycznym, i choć okolica jest zachmurzona postanawiamy wejść na wieżę widokową. Rowery spięte blokadą zostały na dole.

MrGordam testuje lunetę, chwilę zabawiamy na górze obserwując otoczenie. Z ostatniej najwyższej platformy widokowej rozciągają się widoki na pogrążone w chmurach Pogórze. Zrobiło się już trochę zimno. Nagle na pd.-zach. zauważamy że się ściemniło. Szara chmura nadciągająca z nad Magi dość szybko zbliżała się prosto w naszym kierunku. Może z niej spaść wszystko, nawet deszcz. Schodzimy więc z wieży, odpinamy rowery i zastanawiamy się co robić dalej, gdy po chwili z nieba zaczyna padać śnieg..

Idealny miejscem na przeczekanie opadu wydaje się zadaszona tylnia część budynku stanicy turystycznej, z kominkiem i miejscem na grillowanie gdy pogoda nie sprzyja.

Czas płynie nam na rozmowie, wokół robi się przyjemnie biało, inaczej. Pogoda tego dnia jeszcze raz nas zaskakuje, bo opad śniegu występuje równocześnie z postępującym przejaśnieniem. Zjawiskowo wygląda padający śnieg w promieniach słońca. W takiej scenerii zrobiliśmy sobie zdjęcia przy dino.

Naszą uwagę zwróciła także nowa sylwetka dinozaura- pteranodona, czyli przedstawiciela pradawnych gadów latających.

Po kilkudziesięciominutowym pobycie w Głobikowej postanawiamy jechać dalej w kierunku Południka, po drodze wstępując do miejscowego sklepu po węglowodany i płyny. Bardzo miła i ładna pani sprzedawczyni plus ciepło w środku sklepu sprawia, że nie bardzo chce się opuszczać takie miejsce

Uzupełniamy braki energii w organiźmie i ruszamy w trasę. Na Południku niestety się rozdzielamy: MrGordam musi wracać do Dębicy, zjeżdża więc z Południka do doliny Ostrej, my natomiast po krótkim postoju podjeżdżamy do Gębiczyny.

Za nami został Południk i Głobikowa, przed nami trasa biegnąca w dalszym ciągu szczytowymi partiami wzgórz do Jaworza. Pogoda tego dnia jest wyjątkowo zmienna: z zachmurzonej Dębicy wyjeżdżamy do Głobikowej, gdzie wita nas śnieg i słońce jednocześnie, a podjazd do Gębiczyny to już całkowite przejaśnienie.

Asfaltem docieramy na Górę Św. Grzegorza w Gorzejowej, zatrzymując się obok położonego na szczycie wzgórza kościoła. Słońce nadal przyjemnie grzeje choć jest już coraz niżej na niebie, wokół ładne widoki.

Zjeżdżamy do doliny, skąd dalej trasa wiedzie między wzgórzami do Kamienicy Dolnej. Zwraca uwagę nowo wybudowany most w miejsce zniszczonego przez ubiegłoroczną powódź. Po krótkim postoju i rozgrzaniu się ruszamy dalej drogą krajową do Pilzna. Po drodze w Jaworzu zatrzymujemy się, aby poobserować zachód słońca.

Wyjeżdżając z Jaworza włączamy oświetlenie. Trasa biegnie prosto i płasko, w Pilźnie skręcamy na drogę lokalną wiodącą przez Lipiny do Chotowej. Jadąc przez las jest już totalnie ciemno, w dodatku chłodniej niż do tej pory.

Ostatnie kilometry trasy to Straszęcin, ul. 1maja i Krakowska. Na rynku nasza wycieczka dobiega końca.

     Za oknami jasień. Na polu szaro i chłodno. To według mnie odpowiedni moment, aby założyć ciepłe kapcie, zaparzyć gorącej herbaty i usiąść przed.. komputerem. Usiąść i powrócić choć na krótką chwile do tych momentów kiedy Słońce obdarzało nas zdecydowanie większą dawką ciepła. Są to dni o których przynajmniej przez najbliższe parę miesięcy musimy opowiadać jedynie w kategorii wspomnień – przynajmniej do czasu, gdy znów wsiądziemy na swoje bicykle ubrani  ’na krótko’. Wsiądziemy i zaczniemy ponownie pokonywać kolejne szlaki, eksplorować nowe, ciekawe miejsca oraz poznawać fascynujące zakątki naszych rejonów. Jednakże, kończąc pisać ten oto wstęp za oknem w dalszym ciągu szarówka, rtęć na termometrze  zbliża się do 0 stopni Celsjusza, a ja zapraszam Was tymczasem w rejony Magurskiego Parku Narodowego..

     Parku, który można napisać już na stałe wpisał się do mojego rowerowo-turystycznego kalendarza, gdyż nieugięcie odwiedzam tą beskidzką wioskę co najmniej od 6 lat. Z tą okolicą wiąże wiele osobistych wspomnień wywodzących się jeszcze  z dzieciństwa. Może to też z tego powodu, szczególnie sobie upodobałem to miejsce. A może to po prostu niepowtarzalny atmosfera tego miejsca? Atmosfera, który udziela się nie tylko mnie, gdyż każdy kto towarzyszył mi choć raz w tej wycieczce, wraca tam ponownie. Co do samej Krempnej, myślę że zdecydowana większość z Was lepiej lub gorzej ale jednak powinna ją kojarzyć z uwagi na to iż, miejsce to niejako jest związane  z Dębicą. Mianowicie niegdyś mieścił się tam Ośrodek Wypoczynkowy jednego z dębickich przedsiębiorstw. Również i ja pierwsze kroki na magurskiej ziemi poznawałem właśnie w ten sposób.  Trudno jednoznacznie określić dlaczego akurat tam uwielbiam wracać.. W każdym bądź razie, również i w tym roku odwiedziłem beskidzkie szlaki jako bicyklista.

     Wycieczkę rozpoczynamy z Dębicy. Parę lat wcześniej udawało mi się transportować do miejsca wycieczki wyłącznie na welocypedzie. Niestety z uwagi na swoje lenistwo (wiek? ) od paru lat jedynym sposobem dojazdu stał się niestety blachosmród. Dlatego też, start tego dnia mamy zaplanowany na tyle wcześnie, aby właściwą rowerową wycieczkę rozpocząć wraz ze wschodem słońca będąc już na miejscu. Zmuszeni jesteśmy wstać o porze dla nas nieludzkiej. W tym roku, jedziemy w 2-osobowej grupie zorganizowanej – dotrzymywać koła i towarzystwa będzie mi Karolina. W samej Krempnej zatrzymujemy się już na samym początku miasta na tak zwaną zakupo-przerwę. Zaraz po prawej stronie wjeżdżając do miasta mamy choć chyba nie jedyny to raczej jeden z lepiej zaopatrzonych sklepów w tym rejonie. Robimy tutaj krótkie zakupy – to jest zabezpieczamy się prowiantowo na cały dzień z góry.

Następnie kierujemy się do ‘centrum’ czyli w okolicę niewielkiej tamy wodnej (zalewu). Tutaj w sezonie można czasami popływać rowerkiem wodnym lub kajakiem. Mijamy blaszany most, a kierunek niezmiennie ten sam.. przed siebie! Przez najbliższe parę godzin kierujemy się do wsi Żydowskie. Na tym odcinku trasy do zaoferowania mamy świetny asfalt oraz zupełny brak samochodów – tutaj powodów jest co najmniej dwa, a to: po pierwsze ruch w tamtej okolicy nigdy nie należał do dużych, a po drugie: ostatnio na drodze powstała wyrwa skutecznie uniemożliwiająca fizyczny przejazd jakiegokolwiek czterokołowca (myślę, że włącznie z quadami). Po prawej od drogi możemy wstąpić na opuszczony i zaniedbany już dziś cmentarz. Tutaj też teren nieustannie przybiera postać wspinającą się, aż do samej Ożennej. Tam jednak krajobraz wynagrodzi nam trudy podjazdu ładnym ‘bacówkowym’ krajobrazem. Na szczycie znajduje się też stary sad. Do samej Ożennej dojeżdzamy dla odmiany już pięknym i dłuugim zjazdem. Na dole mamy drugi na trasie sklep, w którym w menu znajdziemy również jakieś posiłki na ciepło. Na krzyżówce, jadąc na wprost dojeżdżamy na terytorium Słowacji – od granicy dzieli nas choć ostro pod górę ale dosłownie parę kilometrów, natomiast skręcając w prawo (kierunek: Grab) pojedziemy dalej naszym wytyczonym szlakiem.

     Przez tą ostatnią miejscowość przejeżdżamy główną drogą. Po lewo, za zabudowaniami – ładna kapliczka. Na horyzoncie natomiast ciekawe polany. Parę kilometrów poza jej granicami dojeżdżamy do rozwidlenia dróg – w prawo główną drogą asfaltem w kierunku wsi Kotań oraz w lewo – gorszej jakości nawierzchnią (który szybko zamieni się w szuter) do widocznej już z dala osady – Wyszowatki. Drogi te połączą się jeszcze dziś ze sobą ponownie za parę godzin, ale my póki co wybieramy tą dla nas ciekawszą. W samej wsi mamy kolejny sklepik. Tutaj też bardzo często można się natknąć na wypas owiec tudzież bydła wszelakiego. Od tego momentu droga w zasadzie pokieruje nas sama – cały czas trzymamy się ścieżką z przydrożnymi krzyżami (pojawiają się w przybliżeniu co paręset metrów) aż do osady Długie. Na tej ścieżce nie ma miejsc na którę należałoby zwrócić większą lub mniejszą uwagę. W zasadzie z każdego miejsca możemy podziwiać to samo – Magurę – taką jaką być powinna. Dzika. Z każdego miejsca jednak wygląda inaczej, raz zapierają dech w piersi bardziej, raz mniej ale jednak w każdym z tych miejsc widzimy po prostu naturę w czystej, często nienaruszonej przez człowieka postaci.

     Po paru kilometrach dojeżdżamy do jakby się mogło wydawać kresu naszej drogi. Jednak to tylko Wisłoka przekracza tutaj w bród drogę. Należy się dobrze rozpędzić (choć w tym konkretnym miejscu, mamy jeszcze rozsądna alternatywę objazdu mostkiem po prawej – później już nie będzie takich udogodnień więc może warto skorzystać?). W tym miejscu mamy też wypalarnię węgla drzewnego. Po przekroczeniu rzeki, kierujemy się w lewo – ku przysiółkowi Radocyna. Tam zjemy pyszne naleśniki, można też napić się kawki/harbatki. W zasadzie znajdujemy się centrum szlakowym tych okolic. Z tego miejsca możemy praktycznie dowolnie planować swoją marszrutę. Mamy tu też bazę namiotową – to na prawdę dobre miejsce na lokum do wielodniowego rowerowania. My niestety z powodu braku odpowiedniej ilości czasu, musimy zrezygnować z zatoczenia większej ilości kilometrów tego dnia.

     Po słodkich naleśnikach, wsiadamy ponownie na nasze aluminiowe rumaki i niejako wracamy znów do miejsca gdzie rzeka przecina szlak. Tym razem jednak skręcamy w drugą stronę – przez Czarne i Nienzajową – ku wsi Kotań. To wcale nie znaczy, że będziemy mieć na swojej drodze mniej atrakcji. Czekają nas jeszcze wielokrotne pływania na rowerach przez Wisłokę. Po drodze mijamy też bardzo uroczą polankę z bacówką i malutką kapliczką. Następnie jadąc tym razem dla odmiany już wzdłuż rzeki, napotykamy bardziej równinne tereny. Co wcale nie znaczy, że jest monotonniej, gdyż właśnie w tym momencie spotykamy ciekawe towarzystwo – mianowicie – rodzinę Pani Niedźwiedź. Szkoda tylko, że nie mieliśmy przy sobie lornetki ani aparatu lepszej jakości. Na zmniejszenie odległość jaka nas łączyła/dzieliła zabrakło nam czasu (czyt. odwagi ) Niedźwiadki wyglądały na dość spokojne i niewiele sobie robiły z naszej obecności ale my też niezbyt mieliśmy ochotę aby ten stan rzeczy jakoś zdecydowanie starać się odmienić.

     Dalej jednak odbyło się już bez podobnych uaktrakcyjnień. Dojechaliśmy do drogi łączącej Ożenną z Kotaniem – tam też gdyby ktoś uznał, że podróż rowerem go nudzi, może przesiąść się na konia – znajduje się tam bowiem odpowiednia do tego stadnina. Potem już nudnym asfaltem obserwowani przez sporą ilość jastrzębi dojeżdżamy do samej Krempnej. Tutaj kąpiel. Kajaki. Grill. Wycieczka jak większość zaliczona oczywiście do tych udanych, a to nie tylko ze względu na piękne miejsca jakie dane nam było zobaczyć ale i dorównujące temu wszystkiemu Towarzystwo. Na tym będę chciał zakończyć swoje wspomnienia.. aż do przyszłego roku, kiedy to znów przemierzymy tą samą lub niewiele zmienioną trasę po raz wtóry ale na pewno nie ostatni.

GALERIA:

Po kilku godzinach zatrzymali dwóch mężczyznw wieku 46 i 54 lat, mieszkańców gminy Żyraków, którzy, jak wynikało z ustaleń, mogli ukraść jednoślad. Ponieważ mężczyźni w chwili zatrzymania byli nietrzeźwi, zostali osadzeni w policyjnych aresztach do wytrzeźwienia.

Dalsze ustalenia wykazały, że kradzieży dokonał 54-latek. Jak wyjaśnił, zabrał rower z posesji, a ponieważ nie miał on świateł i był dla niego niewygodny, postanowił zamienić go na rower kolegi. 46-latek zgodził się na zamianę nie będąc świadomym, że BMX został skradziony.

Sprawca usłyszał już zarzut popełnienia przestępstwa, do którego przyznał się oraz dobrowolnie poddał się karze. Policjanci odzyskany rower zwrócili właścicielowi.

Źródło: KPP Dębica