Choć Kolega Michał, już oficjalnie podsumował poprzedni rok; ja mimo wszystko pozwole sobie jeszcze na zaprezentowanie kilku tabel odnośnie zeszłego roku. Będa one zestawieniem naszych wyników w takich dyscyplinach jak: Czasówka po Patelni, Czasówka na Południk czy też Licznik. Jeżeli nie wskazano w treści inaczej, są to wyniki oficjalne. Tabele zostały wzbogacone również o kolumne, w której znajdziemy wskaźnik naszej formy, w odniesieniu do roku ubiegłego. O ile ktoś sumiennie wprowadzał dane od conajmniej dwóch lat, to informacja taka może się okazać wartościowa i mająca podstawy w rzeczywistości, natomiast dla tych z nas, którzy byli na bakier z wprowadzaniem – informacja ta raczej będzie irracjonalna. Z tego też powodu przepraszam Przeglądająych za pewne liczby, które w znaczy sposób odbiegają od mediany.

Mam również głęboką nadzieje, iż w przyszłym miesiącu uda nam się ostatecznie spotkać, aby na spokojnie przeanalizować nasze wyniki, i zastanowić się nad zadaniami na rok aktualny. Z uwagi na porę, raczej spotkanie nie będzie miało charakteru podsumowania, ale z całą pewnością poświęcimy na nim pare chwil właśnie w tym celu. Wkrótce powinien pojawić się komunikat, z mojej strony – chyba że zostane uprzedzony, na co trochę tez liczę.

PATELNIA 

* – porównanie procentowe do wyniku z roku 2010.

POŁUDNIK

*  – porównanie procentowe do wyniku z roku 2010.
** – wpis w czyśćcu – z uwagi na fakt, iż Użytkownik ten nie został jeszcze zaopiniowany przez minimum 2 osoby stale biorące udział w rankingu.

LICZNIK

* – porównanie procentowe do wyniku z roku 2010.

   Jednym z działań naszej grupy rowerowej, które możemy zaliczyć do udanych było postawienie pierwszych kroków w kierunku założenia stowarzyszenia i jeśli wszystko pójdzie gładko przyszły rok zapowiada się bardzo obiecująco. Dzięki zaangażowaniu wszystkich bikerów możemy pochwalić się wzrostem liczby odwiedzin naszej strony internetowej, co spowodowało, że grono członków BPT poszerzyło się o kilka nowych osób, które mamy nadzieje pozostaną z nami na długo.

   Pozostaje nam tylko życzyć sobie aby rok 2012 był bardziej obfity w przejechane kilometry, aby nie zabrakło nam pary w nogach i wiatr zawsze wiał nam w plecy!

Zima zbliża się wielkimi krokami, i chociaż śniegu jeszcze nie ma to temperatura na zewnątrz jak najbardziej zimowa. Nie przeszkadza to jednak w tym, aby aktywnie spędzać czas wolny na świeżym powietrzu. Z tą myślą postanawiam jak co weekend pokręcić po okolicy. Zresztą nie tylko ja. Podobnie zamierzali zrobić Kira i MrGordam, pomimo niezbyt sprzyjającej aury na zewnątrz (pochmurno i zimno).

Start tradycyjnie spod zegara na dębickim rynku. Ubrani od stóp do głów w ciepłe, zimowe stroje ruszamy ulicami Krakowską, Chopina i Kawęczyńską w stronę pasma wzgórz.

W lesie po ostatnich opadach spodziewaliśmy się bardziej błotnistego terenu już na początku leśnego odcinka, jednak prawdziwe błotko czekało dopiero przed Stasiówką.

Przed podjazdem na Górę Bratnią zauważamy grupę 25-30 osób w lesie, niektórzy posiadali kamizelki odblaskowe to znowu ubrani byli w stroje moro. Zauważamy też psa myśliwskiego. Domyślamy się, że w okolicznych lasach będzie odbywać się polowanie.

Na Górze Bratniej nasze przypuszczenia się potwierdziły: zapytany myśliwy, który akurat po drodze otwierał samochodom szlaban odpowiedział mi, że będą tutaj polować. Na co? Na lisy, dziki, sarny a jeśli się poszczęści, to nawet na jelenie, które czasem się tu pojawiają. Wszystko zależy od tego, co napotkają w lesie.

Po dotarciu do Stasiówki, dalej już drogą asfaltową, zmierzamy do Głobikowej. Po drodze mijamy stojące na leśnym parkingu samochody myśliwych, którzy z drugiej strony lasu będą brać udział w polowaniu.

Na trasie od czasu do czasu zaczyna towarzyszyć nam słońce przebijające się niepozornie zza gęstych chmur. W Głobikowej zatrzymujemy się przy kompleksie turystycznym, i choć okolica jest zachmurzona postanawiamy wejść na wieżę widokową. Rowery spięte blokadą zostały na dole.

MrGordam testuje lunetę, chwilę zabawiamy na górze obserwując otoczenie. Z ostatniej najwyższej platformy widokowej rozciągają się widoki na pogrążone w chmurach Pogórze. Zrobiło się już trochę zimno. Nagle na pd.-zach. zauważamy że się ściemniło. Szara chmura nadciągająca z nad Magi dość szybko zbliżała się prosto w naszym kierunku. Może z niej spaść wszystko, nawet deszcz. Schodzimy więc z wieży, odpinamy rowery i zastanawiamy się co robić dalej, gdy po chwili z nieba zaczyna padać śnieg..

Idealny miejscem na przeczekanie opadu wydaje się zadaszona tylnia część budynku stanicy turystycznej, z kominkiem i miejscem na grillowanie gdy pogoda nie sprzyja.

Czas płynie nam na rozmowie, wokół robi się przyjemnie biało, inaczej. Pogoda tego dnia jeszcze raz nas zaskakuje, bo opad śniegu występuje równocześnie z postępującym przejaśnieniem. Zjawiskowo wygląda padający śnieg w promieniach słońca. W takiej scenerii zrobiliśmy sobie zdjęcia przy dino.

Naszą uwagę zwróciła także nowa sylwetka dinozaura- pteranodona, czyli przedstawiciela pradawnych gadów latających.

Po kilkudziesięciominutowym pobycie w Głobikowej postanawiamy jechać dalej w kierunku Południka, po drodze wstępując do miejscowego sklepu po węglowodany i płyny. Bardzo miła i ładna pani sprzedawczyni plus ciepło w środku sklepu sprawia, że nie bardzo chce się opuszczać takie miejsce

Uzupełniamy braki energii w organiźmie i ruszamy w trasę. Na Południku niestety się rozdzielamy: MrGordam musi wracać do Dębicy, zjeżdża więc z Południka do doliny Ostrej, my natomiast po krótkim postoju podjeżdżamy do Gębiczyny.

Za nami został Południk i Głobikowa, przed nami trasa biegnąca w dalszym ciągu szczytowymi partiami wzgórz do Jaworza. Pogoda tego dnia jest wyjątkowo zmienna: z zachmurzonej Dębicy wyjeżdżamy do Głobikowej, gdzie wita nas śnieg i słońce jednocześnie, a podjazd do Gębiczyny to już całkowite przejaśnienie.

Asfaltem docieramy na Górę Św. Grzegorza w Gorzejowej, zatrzymując się obok położonego na szczycie wzgórza kościoła. Słońce nadal przyjemnie grzeje choć jest już coraz niżej na niebie, wokół ładne widoki.

Zjeżdżamy do doliny, skąd dalej trasa wiedzie między wzgórzami do Kamienicy Dolnej. Zwraca uwagę nowo wybudowany most w miejsce zniszczonego przez ubiegłoroczną powódź. Po krótkim postoju i rozgrzaniu się ruszamy dalej drogą krajową do Pilzna. Po drodze w Jaworzu zatrzymujemy się, aby poobserować zachód słońca.

Wyjeżdżając z Jaworza włączamy oświetlenie. Trasa biegnie prosto i płasko, w Pilźnie skręcamy na drogę lokalną wiodącą przez Lipiny do Chotowej. Jadąc przez las jest już totalnie ciemno, w dodatku chłodniej niż do tej pory.

Ostatnie kilometry trasy to Straszęcin, ul. 1maja i Krakowska. Na rynku nasza wycieczka dobiega końca.

     Za oknami jasień. Na polu szaro i chłodno. To według mnie odpowiedni moment, aby założyć ciepłe kapcie, zaparzyć gorącej herbaty i usiąść przed.. komputerem. Usiąść i powrócić choć na krótką chwile do tych momentów kiedy Słońce obdarzało nas zdecydowanie większą dawką ciepła. Są to dni o których przynajmniej przez najbliższe parę miesięcy musimy opowiadać jedynie w kategorii wspomnień – przynajmniej do czasu, gdy znów wsiądziemy na swoje bicykle ubrani  ’na krótko’. Wsiądziemy i zaczniemy ponownie pokonywać kolejne szlaki, eksplorować nowe, ciekawe miejsca oraz poznawać fascynujące zakątki naszych rejonów. Jednakże, kończąc pisać ten oto wstęp za oknem w dalszym ciągu szarówka, rtęć na termometrze  zbliża się do 0 stopni Celsjusza, a ja zapraszam Was tymczasem w rejony Magurskiego Parku Narodowego..

     Parku, który można napisać już na stałe wpisał się do mojego rowerowo-turystycznego kalendarza, gdyż nieugięcie odwiedzam tą beskidzką wioskę co najmniej od 6 lat. Z tą okolicą wiąże wiele osobistych wspomnień wywodzących się jeszcze  z dzieciństwa. Może to też z tego powodu, szczególnie sobie upodobałem to miejsce. A może to po prostu niepowtarzalny atmosfera tego miejsca? Atmosfera, który udziela się nie tylko mnie, gdyż każdy kto towarzyszył mi choć raz w tej wycieczce, wraca tam ponownie. Co do samej Krempnej, myślę że zdecydowana większość z Was lepiej lub gorzej ale jednak powinna ją kojarzyć z uwagi na to iż, miejsce to niejako jest związane  z Dębicą. Mianowicie niegdyś mieścił się tam Ośrodek Wypoczynkowy jednego z dębickich przedsiębiorstw. Również i ja pierwsze kroki na magurskiej ziemi poznawałem właśnie w ten sposób.  Trudno jednoznacznie określić dlaczego akurat tam uwielbiam wracać.. W każdym bądź razie, również i w tym roku odwiedziłem beskidzkie szlaki jako bicyklista.

     Wycieczkę rozpoczynamy z Dębicy. Parę lat wcześniej udawało mi się transportować do miejsca wycieczki wyłącznie na welocypedzie. Niestety z uwagi na swoje lenistwo (wiek? ) od paru lat jedynym sposobem dojazdu stał się niestety blachosmród. Dlatego też, start tego dnia mamy zaplanowany na tyle wcześnie, aby właściwą rowerową wycieczkę rozpocząć wraz ze wschodem słońca będąc już na miejscu. Zmuszeni jesteśmy wstać o porze dla nas nieludzkiej. W tym roku, jedziemy w 2-osobowej grupie zorganizowanej – dotrzymywać koła i towarzystwa będzie mi Karolina. W samej Krempnej zatrzymujemy się już na samym początku miasta na tak zwaną zakupo-przerwę. Zaraz po prawej stronie wjeżdżając do miasta mamy choć chyba nie jedyny to raczej jeden z lepiej zaopatrzonych sklepów w tym rejonie. Robimy tutaj krótkie zakupy – to jest zabezpieczamy się prowiantowo na cały dzień z góry.

Następnie kierujemy się do ‘centrum’ czyli w okolicę niewielkiej tamy wodnej (zalewu). Tutaj w sezonie można czasami popływać rowerkiem wodnym lub kajakiem. Mijamy blaszany most, a kierunek niezmiennie ten sam.. przed siebie! Przez najbliższe parę godzin kierujemy się do wsi Żydowskie. Na tym odcinku trasy do zaoferowania mamy świetny asfalt oraz zupełny brak samochodów – tutaj powodów jest co najmniej dwa, a to: po pierwsze ruch w tamtej okolicy nigdy nie należał do dużych, a po drugie: ostatnio na drodze powstała wyrwa skutecznie uniemożliwiająca fizyczny przejazd jakiegokolwiek czterokołowca (myślę, że włącznie z quadami). Po prawej od drogi możemy wstąpić na opuszczony i zaniedbany już dziś cmentarz. Tutaj też teren nieustannie przybiera postać wspinającą się, aż do samej Ożennej. Tam jednak krajobraz wynagrodzi nam trudy podjazdu ładnym ‘bacówkowym’ krajobrazem. Na szczycie znajduje się też stary sad. Do samej Ożennej dojeżdzamy dla odmiany już pięknym i dłuugim zjazdem. Na dole mamy drugi na trasie sklep, w którym w menu znajdziemy również jakieś posiłki na ciepło. Na krzyżówce, jadąc na wprost dojeżdżamy na terytorium Słowacji – od granicy dzieli nas choć ostro pod górę ale dosłownie parę kilometrów, natomiast skręcając w prawo (kierunek: Grab) pojedziemy dalej naszym wytyczonym szlakiem.

     Przez tą ostatnią miejscowość przejeżdżamy główną drogą. Po lewo, za zabudowaniami – ładna kapliczka. Na horyzoncie natomiast ciekawe polany. Parę kilometrów poza jej granicami dojeżdżamy do rozwidlenia dróg – w prawo główną drogą asfaltem w kierunku wsi Kotań oraz w lewo – gorszej jakości nawierzchnią (który szybko zamieni się w szuter) do widocznej już z dala osady – Wyszowatki. Drogi te połączą się jeszcze dziś ze sobą ponownie za parę godzin, ale my póki co wybieramy tą dla nas ciekawszą. W samej wsi mamy kolejny sklepik. Tutaj też bardzo często można się natknąć na wypas owiec tudzież bydła wszelakiego. Od tego momentu droga w zasadzie pokieruje nas sama – cały czas trzymamy się ścieżką z przydrożnymi krzyżami (pojawiają się w przybliżeniu co paręset metrów) aż do osady Długie. Na tej ścieżce nie ma miejsc na którę należałoby zwrócić większą lub mniejszą uwagę. W zasadzie z każdego miejsca możemy podziwiać to samo – Magurę – taką jaką być powinna. Dzika. Z każdego miejsca jednak wygląda inaczej, raz zapierają dech w piersi bardziej, raz mniej ale jednak w każdym z tych miejsc widzimy po prostu naturę w czystej, często nienaruszonej przez człowieka postaci.

     Po paru kilometrach dojeżdżamy do jakby się mogło wydawać kresu naszej drogi. Jednak to tylko Wisłoka przekracza tutaj w bród drogę. Należy się dobrze rozpędzić (choć w tym konkretnym miejscu, mamy jeszcze rozsądna alternatywę objazdu mostkiem po prawej – później już nie będzie takich udogodnień więc może warto skorzystać?). W tym miejscu mamy też wypalarnię węgla drzewnego. Po przekroczeniu rzeki, kierujemy się w lewo – ku przysiółkowi Radocyna. Tam zjemy pyszne naleśniki, można też napić się kawki/harbatki. W zasadzie znajdujemy się centrum szlakowym tych okolic. Z tego miejsca możemy praktycznie dowolnie planować swoją marszrutę. Mamy tu też bazę namiotową – to na prawdę dobre miejsce na lokum do wielodniowego rowerowania. My niestety z powodu braku odpowiedniej ilości czasu, musimy zrezygnować z zatoczenia większej ilości kilometrów tego dnia.

     Po słodkich naleśnikach, wsiadamy ponownie na nasze aluminiowe rumaki i niejako wracamy znów do miejsca gdzie rzeka przecina szlak. Tym razem jednak skręcamy w drugą stronę – przez Czarne i Nienzajową – ku wsi Kotań. To wcale nie znaczy, że będziemy mieć na swojej drodze mniej atrakcji. Czekają nas jeszcze wielokrotne pływania na rowerach przez Wisłokę. Po drodze mijamy też bardzo uroczą polankę z bacówką i malutką kapliczką. Następnie jadąc tym razem dla odmiany już wzdłuż rzeki, napotykamy bardziej równinne tereny. Co wcale nie znaczy, że jest monotonniej, gdyż właśnie w tym momencie spotykamy ciekawe towarzystwo – mianowicie – rodzinę Pani Niedźwiedź. Szkoda tylko, że nie mieliśmy przy sobie lornetki ani aparatu lepszej jakości. Na zmniejszenie odległość jaka nas łączyła/dzieliła zabrakło nam czasu (czyt. odwagi ) Niedźwiadki wyglądały na dość spokojne i niewiele sobie robiły z naszej obecności ale my też niezbyt mieliśmy ochotę aby ten stan rzeczy jakoś zdecydowanie starać się odmienić.

     Dalej jednak odbyło się już bez podobnych uaktrakcyjnień. Dojechaliśmy do drogi łączącej Ożenną z Kotaniem – tam też gdyby ktoś uznał, że podróż rowerem go nudzi, może przesiąść się na konia – znajduje się tam bowiem odpowiednia do tego stadnina. Potem już nudnym asfaltem obserwowani przez sporą ilość jastrzębi dojeżdżamy do samej Krempnej. Tutaj kąpiel. Kajaki. Grill. Wycieczka jak większość zaliczona oczywiście do tych udanych, a to nie tylko ze względu na piękne miejsca jakie dane nam było zobaczyć ale i dorównujące temu wszystkiemu Towarzystwo. Na tym będę chciał zakończyć swoje wspomnienia.. aż do przyszłego roku, kiedy to znów przemierzymy tą samą lub niewiele zmienioną trasę po raz wtóry ale na pewno nie ostatni.

GALERIA:

Po kilku godzinach zatrzymali dwóch mężczyznw wieku 46 i 54 lat, mieszkańców gminy Żyraków, którzy, jak wynikało z ustaleń, mogli ukraść jednoślad. Ponieważ mężczyźni w chwili zatrzymania byli nietrzeźwi, zostali osadzeni w policyjnych aresztach do wytrzeźwienia.

Dalsze ustalenia wykazały, że kradzieży dokonał 54-latek. Jak wyjaśnił, zabrał rower z posesji, a ponieważ nie miał on świateł i był dla niego niewygodny, postanowił zamienić go na rower kolegi. 46-latek zgodził się na zamianę nie będąc świadomym, że BMX został skradziony.

Sprawca usłyszał już zarzut popełnienia przestępstwa, do którego przyznał się oraz dobrowolnie poddał się karze. Policjanci odzyskany rower zwrócili właścicielowi.

Źródło: KPP Dębica

Wstęp do niniejszej historii choć może odrobinę przekoloryzowany mimo wszystko wydaje mi się, że dobrze oddaje ducha naszej wycieczki. W planie mieliśmy wakacyjne leniuchowanie połączone z obibactwem nad Soliną, a udało nam się bądź co bądź dość aktywnie spędzić te parę dni. A więc zaczynamy. Zaraz po przyjeździe na miejsce rozpoczynamy przygotowania do obibactwa od zwiedzania okolic na rowerach.. choć wodnych. Jednak parę godzin spędzonych na słońcu i opłynięciu okolicznych wysp/wysepek po parękroć wpłynęło na nas dość monotonnie (czytaj: nudy jak ta lala, już po pierwszej godzinie) mimo wszystko pozytywnie wpłynął na nasz rowerowy apetyt.

Następny dzień rozpoczynamy już wcześnie. Jemy smaczne biwakowe śniadanie (i nie jest to żadna zupka chińska) robimy jakieś podstawowe pakowanie (podczas którego okazuje się, że nie zabrałem, ze sobą chyba najistotniejszych rzeczy podczas jazdy rowerem – rowerowego scyzoryka oraz zapasowych dętek, a właściwie to ani jednej dętki). Jako alternatywę pakuje do plecaka kawał sporej linki. Ciężko powiedzieć, czy można ją będzie jakkolwiek wykorzystać w potrzebie, ale mając ją ze sobą – czuje się pewniej o nas.

Jazdę zaczynamy od asfaltu, jedzie sie przyjemnie choć już na pierwszych kilometrach zmagamy się z licznymi w tych rejonach podjazdami, a to na przykład: wzniesienie Plisz – 583 m.n.p.m. Jednak, tak jak to już jest z podjazdami – z każdego jest prędzej lub później większy lub mniejszy ale  w dalszym ciągu zjazd, tak więc każde pochylenie znosimy dzielnie i bez większych grymasów. Następnie w miejscowości Wołkowyja odbijamy z asfaltu razem z rzeką.. Wołkowyjką, następnie wzdłuż Doliny Stężnickiej. Tam odbijamy na chwilkę w kierunku Bereźnicy Wyżnej. Na tym odcinku mamy przed sobą piękny podjazd z kilkoma serpentynkami. Jedzie się wąską, wybudowaną jeszcze przez Wojsko Polskie drodze, raczej niemożliwej do przebycia przez żadnych turystów, no chyba że tylko przypadkiem, gdy któryś zboczy ze swojego właściwego, równiutkiego asfalciku. Pomimo braku jakichkolwiek znaków zakazu ruchu/jazdy – ruch wyłącznie pieszo-rowerowy głównie z przyczyny odpowiedniego stanu nawierzchni dla tych okolic. Lubię takie miejsca, bo chyba tylko wtedy można poczuć tą prawdziwą bliskość z Bieszczadami. Upajamy się tą chwilą ile tylko w granicach rozsądku można. Na szczycie jakaś szkółka drzewna + ładne widoczki i chyba tyle.. ale za to bardzo ładne.

Następnie kierujemy się z powrotem doliną Stężnicką, ciesząc się nieustannie  charakterystyką bieszczadzkich szos. Drogę co parę kilometrów przecina towarzysząca nam rzeczka.  Jest to bardzo przyjemnie urozmaicenie jakże przecież i tak ciekawej drogi. Dobry rozpęd, chwyt kierownicy i ..chluuus przez wodę. Stresu dodają nam tylko nasze aparaty, które tylko czekają żeby uwiecznić naszą nawet najmniejszą wpadkę podczas przejazdu. Aleee byłoby gadania, jakby któreś z nas zaliczyło kąpiel! Ruch w dalszym ciągle niezauważalny – jesteśmy dalej w Bieszczadach, choć tym razem towarzystwo zapewnia nam rzeka Stężniczka, po drodze mijamy przysiółek Radziejówka, z bardzo ciekawym (staro-bieszczadzkim, jeśli mogę je tak z braku odpowiedniej nomenklatury nazwać) budownictwem. Przed Baligrodem, skręt w prawo – w upale południowego skwaru podjeżdzamy na najwyższe wzniesienie tego dnia – Markowska 748 m.n.p.m.

Po zdobyciu szczytu, zjeżdżamy na zasłużona ochłodę do Berezki. Po drodze jednak mijamy Wole Matiaszową. Trasa choć już pokryta asfaltem, ma w dalszym ciągu coś z bieszczadzkiego traktu – chyba mogę ją polecić, nawet na taką blacho-smrodową turystykę. Jest kilka domostw agroturystycznych. W drodze powrotnej zahaczamy jeszcze o Solinę, a dokładnie zaliczamy spacer z bajkami po zaporze – obiecaliśmy im to, gdy nas grzecznie obwiozą. Kupujemy dla wszystkich po mrożonym napoju. Wieczorem chilloucik – tym razem na kajakach. Potem grillu i lulu.

Ogólnie, gdybym miał podsumować wyjazd. Okazuje się, że okolice j. Solińskiego są świetne na rowerownie. Jest to dla mnie zdziwienie o tyle, że byłem w tych okolicach wielokrotnie, jednak pierwszy raz pozwoliłem sobie na rowerową turystykę. Raczej nie brakuje rowerowych szlaków w okolicy, wszystkie też są na jakimś umiarkowanym poziomie – przejezdne bez większych potknięć. Nie są to też takie stricte Bieszczady, ale można poczuć się już na prawdę przyjemnie. Tak jak wspominałem już w samym tytule mojej opowieści – pomimo tego, że na szlaku nie spotkaliśmy ku naszemu wielkiemu rozgoryczeniu żadnej dzikiej zwierzyny (nawet zająca, psia kość!) tak przecież odpowiedniej dla tych terenów to mimo wszystko było wystarczająco.. dziko. Za rok powtórka. Oby dalej, oby więcej, oby ciekawiej. Anoo heeej!

Foto:

Powtórka planowanej trasy z 6 sierpnia br. kiedy to zamierzałem samotnie przejechać żółtym szlakiem pieszym całe pasmo Brzanki i Liwocza . Wtedy plany pokrzyżowała pogoda, teraz wszystko przebiegało zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami.

W miniony weekend z racji niesprzyjających warunków pogodowych wyjazd ten nie doszedł do skutku. Według meteorogramów w nocy z piątku na sobotę znowu miało popadać, a że wcześniej w tygodniu było w miarę ciepło uznałem że teren w paśmie będzie przejezdny,  zrobiłem sobie wolny piątek i pozostało tylko zaplanować przebieg trasy, spakować się i ruszać. Strój mieszany czyli spodenki BPT i czarna koszulka, do tego nogawki i koszulka z długim rękawkiem.

Wycieczkę postanowiłem połączyć z nightriderem pod Liwocz. Wyjechałem więc w nocy, choć później niż planowałem, bo o 2.30. Coś mi mówiło że mogę nie zdążyć przed wschodem słońca na Liwocz jadąc rekreacyjnie przez Chotową, więc dobrym tempem przejechałem w Dębicy ulicami Krótką-Krakowską-e-40 do Pilzna, gdzie byłem już po niecałej pół godzinie.

Raczej nie bywam w Pilźnie nocą, postanowiłem więc zrobić małą sesję centrum miasta. Architektura to ten element otoczenia, który wychodzi na zdjęciach dobrze bez względu na porę dnia czy nocy. Bez statywu, ale udało się uzyskać w miarę ostre zdjęcia.

Po krótkim pobycie w Pilźnie zawracam na trasę do Jasła. Ruch na drogach wahadłowy. Chwilami pełna ciemność, którą rozświetla jedynie moja przednia lampka, to znowu kolumny złożone z kilku pojazdów.

Docieram do Brzostka, który o tej porze jest jedynie miasteczkiem przejeżdżających przez przelotowe centrum pojazdów, nic więcej. Nie ma tu życia nocnego skupiającego się pod parasolami w ogródkach na rynku. Robię zdjęcia kościoła i ul.Stromą kieruję się na most na Wisłoce.

Nade mną wisi częściowo zasłonięty księżyc dzięki czemu latarką świecę tylko na odcinkach pod lasem, gdzie jest całkiem ciemno. Na płaskiej otwartej przestrzeni jezdnia jest widoczna i można się obyć bez oświetlenia. Nie wiem na ile wystarczy mi baterii.

Na odcinku od Brzostka pod Liwocz zrobiło się chłodniej. Wcześniej ciepłe powietrze powodowało, że miałem ochotę zdjąć koszulkę z rękawkiem, teraz mgła zalegająca w dolinie Wisłoki powodowała że zrobiło się zimno.

Podjeżdżając w kierunku Brzysk po lewej nad wzgórzami jaśnieje łuna zapowiadająca  brzask a w konsekwencji świt, który mam zamiar zobaczyć z tarasu widokowego na Liwoczu. Po cichu liczę także na Tatry, choć do tych a raczej do pogody aby je zobaczyć trzeba mieć szczęście. Pośpiesznie więc podjeżdżam bez zbędnego zatrzymywania.

Na Liwocz pod kaplicą wyjeżdżam o 5.20, przypinam rower do ławki i z plecakiem udaje się na górę. Na tarasie jestem o 5.24 (o tej porze miało wzejść słońce także zdążyłem idealnie) jednak czekałem jeszcze długą chwilę zanim słońce przebiło się przez chmury nad horyzontem.

Panoramy Pogórza i Beskidu prezentowały się inaczej niż zwykle, kiedy to w pełnym słońcu obserwowałem odległe wzgórza i góry. Teraz w dolinach zalegała gęsta mgła a powoli wznoszące się słońce delikatnie oświetlało wzniesienia. Tatr niestety nie było widać. Zauważyłem natomiast przez zoom w aparacie na horyzoncie na północy kościół i wieżę widokową w Głobikowej, za zasłoną mgieł.

Około 6:20 zjeżdżam z Liwocza żółtym szlakiem w kierunku Małego Liwocza, wcześniej podjeżdżając na Kamińska (508 m n.p.m.). Dzień powoli wstaje.

Mały Liwocz (483 m n.p.m.) to ostatnie wzniesienie w dość krótkim, jednocześnie cechującym się dużymi spadkami i wzrostami wysokości, Paśmie Liwocza. Stąd szlak żółty prowadzi w dół po zboczu w kierunku zachodnim. U jego podnoża tenże szlak wychodzi na krótko z lasu, prowadząc turystę polną drogą. Po lewej dają się zauważyć pierwsze, od chwili kiedy podjeżdżałem zboczem Liwocza, zabudowania. W tle panorama Beskidu.

Szlak przecina asfaltową drogę z Czermnej do Dębowej i zaczyna biegnąć drogą pod ścianą lasu, wyjeżdżoną przez wozy (koleiny zarośnięte trawą). 2 tygodnie temu mijałem się tutaj z koniem wiozącym wóz wyładowany sianem.
Szlak skręca w prawo i podjeżdżam na krótkim odcinku niewielkim wąwozem.
Las mnie otaczający to jak do tej pory buczyna, trafiają się też iglaki.
Kilka trudnych odcinków, które stanowią wyjeżdżone głębokie koleiny wypełnione wodą. Przeważnie daje się je ominąć po nieco mniejszym błocie.
Wyjeżdzam z lasu na drogę gruntową w przysiółku wsi Dębowa- Sybir.
Tutaj szlak skręca w lewo i biegnie lekko pod górę wspomnianą drogą. Po drodze mijam nieliczne zabudowania. Po kilkuset metrach wjeżdżam na polną, piaszczystą drogę. Znowu powrót do natury i ani śladu cywilizacji, poza namalowanymi na drzewach oznaczeniami szlaku i paroma drewnianymi znakami w miejscach krzyżowania się szlaków.

Trasa znów biegnie pod górę, skręca w lewo i po kilkuset metrach docieram do Rysowanego Kamienia (427 m n.p.m.)

Nazwa została nadana wzgórzu z powodu głazu, który znajduje się w okolicach jego szczytu.  Jest to piaskowiec, na którym możliwe było wyrycie twardym przedmiotem co tylko ludzka wyobraźnia jest w stanie wymyślić. Zauważyłem na nim serduszka i różne inicjały. Nazwa wzgórza nie wzięła się jednak od tych wyrytych przez ludzi symboli, a jak przeczytałem związana jest z miejscową legendą, jakoby miał na tym kamieniu w zamierzchłych czasach zostawić ślady swoich pazurów niedźwiedź.

Teren do Wisowej jest mi znany z ostatniego przejazdu: błoto, bajorka na drogach, koleiny znajdują się w tych samych miejscach i jakby nigdy nie traciły na wilgotności. Zjazdy o trudniejszej nawierzchni przy znacznej redukcji prędkości. Po drodze zatrzymuję się w wybranych miejscach na chwile aby zrobić zdjęcia mijanego otoczenia lub uzupełnić braki łatwoprzyswajalnych węglowodanów.

Trasa od Rysowanego Kamienia do przysiółka Wisowej-Rozstajne drogi wydaje się najtrudniejszym odcinkiem całej trasy, ze względu na wspomniane wcześniej atrakcje na drodze.

To na tym odcinku dwa tygodnie temu niemal wylądowałem w bajorku- kropił deszcz i było mokro, zrobiło się ślisko.  Zdążyłem się wypiąć na tyle szybko, że jeszcze zrobiłem niezły szpagat ratując się przed upadkiem. Stojąc w błocie chwilowo miałem problem z przemieszczeniem się z tego grząskiego terenu.

Teren kończy się z chwilą gdy wyjeżdżam z lasu w przysiółku Wisowej- Rozstajne Drogi. To tutaj dwa tygodnie temu stojąc w deszczu postanowiłem wracać do Dębicy.

Szlak skręca w lewo biegnąc krótko asfatem pod górę. Pojawiają się pierwsze zabudowania Wisowej. Dojeżdżam do skrzyżowania i mam problem z obraniem właściwego kierunku, źle interpretuje oznaczenie szlaku na drzewie. Dopiero mapa rozwiewa wszelkie wątpliwości co do trasy przejazdu.

Odcinek ten to szybki i sprawny przejazd po asfalcie z niewielkimi przewyższeniami. Jest już po 8, dojeżdżam do miejsca w którym szlak skręca z drogi asfaltowej, prowadzącej dalej w kierunku Gilowej Góry wąską drogą gruntową przez wzgórze o wysokości, jak odczytuje z mapy 415 m n.p.m.

Na trasie chwilami korzystam z udogodnień stworzonych przez przemierzających wcześniej te tereny, jak np. skrót dróżką między sosnami omijający bajoro na drodze.

Krajobraz nieco się zmienia, trasa wiedzie drogą polną porośniętą trawą i opuszcza na kilkaset metrów las biegnąc to jego skrajem, to znów na otwartej przestrzeni. Po prawej zauważam kolejną górę, na którą przyjdzie mi dzisiaj wjechać, dokładniej jest to Gilowa Góra (506 m n.p.m.).

Z drogi polnej zjeżdżam na szutr, trasa się krzyżuje z inną lokalną drogą. Jadąc zgodnie z oznakowaniem szlaku żółtego w kierunku zachodnim, wjeżdżam na drogę wznoszącą się pod górę i nieco zarośniętą trawą. Jestem na Gilowej Górze.

Po krótkim postoju zjeżdżam w dół, szlak przecina asfaltową drogę z Szerzyn do Ryglic. Przejeżdżam na drugą stronę przez dużą kałużę mijając po lewej pomnik poświęcony żolnierzom AK. Trasa znowu biegnie terenem, pojawiają się koleiny i następne bajorka.

Dojeżdżam do punktu węzłowego szlaków o czym informuje tablica.

Szlak lekko skręca w prawo i po chwili wpada do leśnej drogi szutrowej. Przez kilkaset metrów biegnie ona prosto po czym wznosi się mijając górę Krzyżową (480 m n.p.m.).

Jest już po 9, bezchmurne niebo sprawia że słońce zaczyna przygrzewać. Od jakiegoś czasu jadę już w stroju podstawowym, bez nogawek i rękawków. Plecak dalej waży swoje, choć część energii z plecaka przetransferowałem do organizmu

Trasa opuszcza las w pobliżu przysiółka wsi Żurowa, zauważam gospodarstwa porozrzucane na okolicznych wzgórzach.

Przede mną Wielka Góra (500 m n.p.m.) i kolejny krótki ale męczący podjazd. W miejscu tym prowadzona jest wycinka drzew. Wcześniej minąłem drwala, teraz zauważam dwóch kolejnych rozmawiających przy maszynie przypominającej traktor. Aby podjechać pod górkę konieczne było przeprawienie się przez grzęzawisko urządzone tutaj przez pojazdy leśne, którego objechać nie sposób. Z trudem i wielkim szczęściem przez nie przejeżdżam, opony mocno zapadały się w błocie.

Kilkaset metrów zabłoconą gruntówką przez las i szlak znów przecina się z kolejną drogą asfaltową, tutaj biegnącą z Ryglic do Żurowej.

Po krótkim postoju podjeżdżam trasą wyznaczoną w wąwozie na Górę Pasią (527 m n.p.m.).

Gdzieś w pobliżu po prawej znajdują się skałki od których przyjęła się też druga nazwa wzgórza- Ostry Kamień.

Teren na tym odcinku nadal jest trudny. Znaczne zalesienie obszaru sprawia, że błoto w koleinach utrzymuje się tu przez wiele tygodni po opadach.

Przejeżdżam ten zabłocony odcinek i droga staje się przystępniejsza: suchy grunt przyspiesza tempo przejazdu. Teren też zaczyna delikatnie spadać, szybkim zjazdem pokonuje kolejne kilometry.

Przejeżdżając dalej szczytowymi partiami pasma docieram do wylesionego obszaru w okolicach Jodłówki Tuchowskiej. Tutaj mijam jedną pieszą turystkę zmierzającą w kierunku Liwocza.Charakterystyczny budynek za ogrodzeniem uświadamia mi, że dotarłem już do Brzanki. Obok zauważam tablice informacyjne.

Bacówka, należąca niegdyś do PTTK obecnie znajduje się w rękach prywatnych. W pobliżu zlokalizowano wieżę obserwacyjną, konstrukcyjnie bardzo podobną do tej jaka znajduje się w Głobikowej. Salamandra zostawiam na dole, z plecakiem udaję się na górę.

Pogoda dopisuje, z wieży roztaczają się ładne widoki na Pogórze Ciężkowickie i Beskid. Wieżę zlokalizowano na górze Brzance (534 m n.p.m.) jednak nie w miejscu, gdzie posiada największą wysokość a kilkaset metrów dalej na południowy-wschód co sprawia, że nie jest możliwe obserwowanie panoram w kierunku północnym. Z tej wysokości widoczny byłby Tarnów, całkiem możliwe że udałoby się obserwować również Dębicę.

Chwilę zabawiam na wieży: widoczki, uzupełnianie energii, przegląd dalszej trasy na mapie i schodzę na dół. Wracam na szlak biegnący przez górę Brzankę i sąsiadującą z nią górę o wysokości 536 m n.p.m.

Po kilku kilometrach jazdy terenem w lesie wyjeżdżam na Polanę Morgi skąd roztaczają się widoki na Tuchów, przez który będę wracać. Polną, zarośnietą trawami drogą przemierzam kolejne metry na spotkanie ostatniego już podjazdu na który przyjdzie mi wjechać w paśmie Brzanki i Liwocza. To wzgórze Morgi (453 m n.p.m.) na szczycie którego znajduje się wieża przekaźnikowa.

Droga staje się bardziej piaszczysta, las wokół to buczyna karpacka. Wzgórze nie jest rozległe i po kilku minutach już zjeżdżam zjazdem biegnącym szlakiem żółtym. W końcowym odcinku zjazdu jest to wąska ścieżka piesza obok której biegnie wyrzeźbione przez spływające po deszczach potoczki koryto. Tutaj sprowadzam rower.

Szlak doprowadza mnie do drogi asfaltowej, przy której pośród lasów położonych jest kilka gospodarstw. Orientuje się za pomocą mapy i obieram kierunek na południowy- zachód. Przede mną ostatnie już wzgórze Nosalowa (365 m n.p.m.) . Z racji dużej stromizny zbocza mam problem z podejściem z rowerem pod górę, o wjeżdżaniu nawet nie ma mowy. Męcząca wspinaczka w ciepłe przedpołudnie kosztowała utratę sporej ilości energii i wody.

Na szczycie wzgórza porośniętego lasem mieszanym szlak żółty którym jechałem od początku pasma skręca w prawo na północ do Siedlisk. Ja jednak wybieram szlak niebieski i odbijam w lewo na Gromnik.

Po przejechaniu kilkuset metrów terenem i opuszczeniu już na stałe lasu źle interpretuje skręt szlaku i drogą lokalną zjeżdżam do Rzepiennika Strzyżewskiego w pobliżu Sali Królestwa Świadków Jechowy- lokalnej świątyni położonej przy drodze głównej.

W miejscowym sklepiku zaopatrzam się w 1.5 l Wysowianki cytrusowej. Słońce mocno grzeje a czeka mnie jeszcze kilkadziesiąt kilometrów jazdy po asfalcie z plecakiem i bez kasku.

Trochę kluczyłem w tej miejscowości zanim obrałem właściwy kierunek. Ostatecznie pojechałem drogą wojewódzką nr. 980 do Gromnika, a następnie w prawo nr. 977 do Tarnowa.

Wcześniej zaliczam krótki pobyt w Tuchowie w okolicach sanktuarium. W pobliżu znajduje się tablica z mapą.

Opuszczam Tuchów i drogą powiatową przez Tarnowiec docieram do Tarnowa. Tutaj przebijam się przez centrum miasta i wyjeżdżam na trasę do Woli Rzędzińskiej a następnie Jodłówki Wałki. Jest kilka minut po 15. W lesie skręcam na dobrze znany terenowy odcinek do Czarnej.

Przejeżdżam kolejno przez Czarną- Chotową- Grabiny i drogą lokalną docieram w okolice kościoła w Straszęcinie. Końcowy odcinek trasy to ulice 3maja-Fabryczna i Konarskiego.

Ogółem trasa liczyła ponad 145 km długości, przewyższenie 1490 metrów. Długość trasy biegnącej szlakiem żółtym całym pasmem od pierwszego podjazdu w miejscowości Ujazd po ostatni zjazd przed Nosalową wyniosła 33.5 km.

Jest to mój pierwszy przejazd całym pasmem Brzanki i Liwocza, co najważniejsze udany

     Pomimo niepewnej pogody oraz niesprzyjających warunków na miejscu startu pojawiliśmy się w sile 8 osób + 2 osoby z załogi technicznej. Wyścig, tak jak to było zapowiadane przyjął formę induwidualnej czasówki – start każdego zawodnika następował co 2 minuty. Tempo kształtowało się dość różnie – o czym świadczy rozpietość czasów – różnica pomiędzy pierwszym, a ostatnim uczestnikiem to aż 40 minut! Nie obyło się jednak bez niespodzianek – niektórzy z nas wybrali dystans GIGA – który przebiegał.. poza wyznaczoną trasą – POZDRAWIAMY!

Wyniki:

1. lukas – 1:30:58
2. Misiek – 1:31:13
3. Jockey – 1:32:54
4. Ghost – 1:35:12
5. tomasz – 1:39:32
6. kawix – 1:47:27
7. OskarOn14 – 2:09:52
8. jasiekxtr – 2:10:15

 Foto:  (Tomasz R.)

Całkowite: przewyższenia 1066m.

Terrytorium: Polska, Słowacja

Uczestników: 236 osoby.

Za nami Rajcza TOUR. Etap 8 z 12 cyklu „ROAD MARATON”. Pomimo iż, odbywają się w górach ten etap został okrzyknięty za „patelnie”, poprzez osiągnięte wysokie średnie przejazdu zawodników. Warunki pogodowe były sprzyjające, a frekwencji nie spustoszył praktycznie równolegle odbywający się „Tour de Pologne Amatorów” w przed dzień.

START Rajcza amfiteatr – Milówka – Nieledwia – Kiczora – Tarliczne – Laliki – Milówka rondo – Węgierska Górka – Cięcina – Juszczyna – Sopotnia – Sopotnia Mała / Wielka – Krzyżowa – Korbielów – Oravska Polhora – Namestovo – Lokca – Zakamenne – Novot – Glinka – Ujsoły – Rajcza META

Rozpoczęcie wyścigu odbyło się startem wspólny honorowym, który ciągną się przez 7km do Milówki, tam ostry skręt w lewo i pierwsze kowadło do wykucia, podjazd Nieledwia.  Pilot podczas startu przetrzymywał całą w dość ciasnej grupie, dało to równe szanse wszystkim na ulokowanie dobrych pozycji podczas pokonywania Nieledwi, ale i również stwarzał niebezpieczne sytuacje. Odcinek niby zamknięty na te kilka minut z ruchu samochodowego, lecz te zdążyły się pojawić tworząc w peletonie dość wąskie gardło, zmuszając do ostrego zaciskania klamek.

„Gdy nie atakujesz, to marną pozycję zajmujesz.” Rozpracowując profil trasy ustaliliśmy strategie spokojnego startu. Chłopaki przyjechali wcześniej i udało im się odbyć rozpoznanie trasy, ja przyjechałem dzień przed startem. Z racji tej, że profil trasy był dość stonowany wydawał się na dobry do prowadzenia pogoni za ewentualnymi grupami, które podejmą atak.

Pierwszy podjazd okazał się rozstrzygającym dla całego ścigającego towarzystwa. Starłem się być zachowawczy, ustaliliśmy ze nie będziemy mocno na nim ciągnąc, jeśli przedobrzymy pierwszy podjazd okaże się ostatnim. Nie będzie się wstanie prowadzić dalszych pościgów i będzie potrzeba sporo czasu by dojść do siebie. Wiec, do połowy podjazdu trzymałem się wraz z Piotrkiem i Kamilem.  Na wyjściu z ostatniego zakrętu do długiej prostej na szczyt Kamil nie wytrzymał i przycisną Piotrek poszedł zaraz za nim. Ja nie wiem czemu lecz nie podjąłem się zrywu, nie miałem odwagi zbytniej pewności siebie, brakowało mi objazdu rozpoznawczego. Tutaj podzieliło nas na dwie grupy, jak się później okazało dojście grupy pierwszej stało się nie możliwe przez cały wyścig.

Na zjeździe dogoniłem zawodnika w barwach Romet Weltour w raz z nim doszliśmy kolejnego. W trójkę próba dogonienia grupy pierwszej była marna, której i tak nie było widać już na horyzoncie. Spuściliśmy z tonu by dać by szybciej doszła nas grupa, która uformowała się tuż za nami.  Tak usytuowałem się z 20 zawodnikami i taki stan utrzymałem do 55km. Praca w grupie wyglądał marnie, mało aktywnych osób każdy tak jakby dąsał się wyjść na prowadzenie, to i ja się nie wychylałem. Jednym z aktywnych prowadzących był gość na Romecie, w pewnym momencie się wkurzył i zaryzykował ucieczką w miejscowości Juszczyna, by nie być tym zrobionym w kokosa. Efekt mógł by być taki gdy, odejdzie od grupy to stracimy ciągnącego i tym samym możemy osłabnąć jako grupa.  Dojście go zajęło nam co najmniej 15-20min. Następnie grupę powiększyliśmy do  30-40 osób. Rozpoczęliśmy podjazd  pod Korbielów. Tutaj była moja druga szansa by nie zawalić wyścigu. Nie wiem kiedy lecz przy ostatnich metrach sądząc że znajduję się co najmniej w połowie stawki, znalazłem się na jej tyle. Trochę mnie to dobiło bo pozwoliłem że się ode mnie oddalili, na zjeździe już ich nie widziałem.

Jesteśmy już po stornie Słowackiej. Dalej jechałem sam zmagając się z dokuczliwym wiatrem, aż doszło mnie trzech kolejnych wodników, tak pociągnęliśmy razem do 80km, mnie już znacząco odcinało prądy musiałem kolejną grupę odpuścić. Odcinek Słowacki płaski i wietrzny w większej grupie do zniesienia w mniejszych już z problemami. Przez miejscowość Namestovo nawet nie wiem kiedy przejechałem droga wzdłuż jeziora oddalona kilka metrów, lecz ono ledwo widoczne. W bidonach pustka, a bufetu ni widać, bufet stał 10km dalej na 100km i 25 przed metą, Po uzupełnieniu wody, zajechałem z jednym pełnym! Przed bufetem dogania mnie 3 grupa (10os.), ja nie podejmuje starań by usiąść na kole. Dogania mnie 4 grupa(15os.), zaciskam trochę zęby i dojeżdżam z nią do Bufetu. Tam tasujemy się i już parami pokonujemy ostatni podjazd w Słowackiej miejscowości Novot.

Przejście graniczne Glinka, od razu uśmiech na twarzy 15km zjazdem do mety. Prędkości dochodziły do 80km/h, udało się nawet przeskoczyć o jedno oczko wyżej. A tu trach, czkawką odbił się pech. Na 6km kapeć, blisko, blisko już nie fatygowałem się o zamianę gumy. Udało się dojechać pędząc 30-35km.h do mety, lecz utraciłem chwilowy przeskok o pozycje wyżej.

Wszystko wg zasady, „Gdy się nie ścigasz, to nie wygrywasz”. Wyścig objechałem z dość przyzwoitą średnią 29.61km/h w klasyfikacji Open zająłem 94 miejsce na 156 zawodników na dystansie. Moje dąsania pozbawiły mnie około 30 pozycji. Kapeć dodał mi 3min. Straty do Piotrka miałem 14min. By go dogonić tuż przed metą musiał bym podjąć gonitwę, co najmniej 50min wcześniej i utrzymać średnią 35km/h do końca trasy. Gdybym pozostał w grupie pod Korbielowem, być może wjeżdżałbym razem z Piotrkiem. Kamil miał przewagi nade mną 25min. Pod uwagę trzeba wziąć rozmieszczenie ostatniego bufetu, który zdecydowanie był ulokowany za późno dopiero 25km przed metą a co najmniej powinien być na 60-50km, co ugryzło prawie każdego i mogło wpłynąć na wynik maratonu. Aczkolwiek wyjątkiem był Kamil, który zachował mokre bidony do końca, jak on to zrobił?

1st. Wojciech Halejak Mróz Active-Jet (zawodowiec)  3:27,06 śr. 36,50 km/h

47. Kamil Mazur –  03:51:19 śr. 32,68 km/h

73. Piotr Leginowicz – 04:01:29 śr. 31,31 km/h

94. Robert Dydo – 04:15:20 śr. 29,61 km/h